( ၁ )
သီတင္းကြၽတ္ျပီ
မိုးေလကင္းလြတ္ေတာ့မည္
မီးပံုးပ်ံလႊတ္ၾကရေအာင္
မီးစာကိုေရနံဆြတ္ထားပါ
မႈိင္း၀မွလႊတ္ပါ...
ေခါင္းရင္းအိမ္မွ ကေလးတစ္ေယာက္ စာက်က္ေနသည္ကို အိမ္ေရွ႕ဒါန္းေပၚထိုင္ရင္း စာအုပ္ဖတ္ေနသည့္ ျဖဴတစ္ေယာက္ အတိုင္းသားၾကားေနရသည္။
သီတင္းကြၽတ္ျပီ... မိုးေလကင္းလြတ္ေတာ့မည္... တဲ့
ကေလးငယ္က်က္ေနတဲ့ စာပိုဒ္လိုပါပဲ။ တကယ္လည္း သီတင္းကြၽတ္ခဲ့ပါျပီ။ ကေလးေတြကေတာ့ သီတင္းကြၽတ္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မို႔ ေပ်ာ္ၾကသည္။
လြတ္လြတ္လပ္လပ္ စာမက်က္ပဲ ေဆာ့ကစားၾကသည့့္ ကေလးေတြရွိသလို ေက်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္မွာ မိဘေတြနဲ႔ ခရီးသြားတတ္ၾကသည့္ ကေလးေတြလည္းရွိသည္။ ေက်ာင္းသားအရြယ္မွာ စာၾကမ္းပိုးဟု အေခၚခံရတတ္သည့္ ကေလးမ်ားကေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္ကို အက်ဳိးရွိရွိအသံုးခ်လို႔ ေက်ာင္းသင္ခန္းစာ ျပန္လွန္ေလ့က်င့္ခန္းေတြ လုပ္ေနလိမ့္မည္။ မည္သို႔ပင္ဆိုေစ ေက်ာင္းသားဘ၀သည္ အင္မတန္မွ လြတ္လပ္သည္။ ျဖဴစင္သည္။ ေအးခ်မ္းသည္။ စာေမးပြဲဆိုသည့္ အာရံုတစ္ခုမွလြဲျပီး မည္သည့္အရာကိုမွ ေၾကာင့္ၾကေနစရာမလို။ ေပါ့ပါးလြန္း၏။
စိတ္ရွိတိုင္းသာ ေတြးေတာျပီး ေနာက္ျပန္ဆြဲငင္ ယူႏိုင္ပါလွ်င္ အားလံုးကို ေနာက္ျပန္ဆြဲခ်င္ပါေသးသည္။ အရာရာကို ေျပာင္းျပန္ျပန္ပစ္ခ်င္မိေသးသည္။ ေက်ာင္းသားဘ၀ကို ျပန္လိုခ်င္သည္။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ ခ်စ္သူျဖစ္လာႏိုင္ေသာ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္လည္း မဆံုဆည္းေစဖို႔ ရည္ရြယ္သည္။ ဆံုဆည္းေစခဲ့ဦးေတာ့ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးကို အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း အျဖစ္သာ ရပ္တန္႔ေစမည္။ ခ်စ္သူအျဖစ္လည္း လက္မခံမိေစဖို႔ ၾကိဳးစားမိမည္။ သို႔ေသာ္လည္း ျဖစ္ခဲ့ျပီးသမွ်သည္ ေနာက္ျပန္ဆြဲကာ ေျပာင္းလဲပစ္ရန္ မျဖစ္ႏိုင္သလို မျဖစ္ခဲ့ဖူးဟုလည္း သတ္မွတ္၍ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ စိတ္ထဲတြင္ ေမ့သင့္ေမ့အပ္ျပီဆိုသည့္ အသိႏွင့္သာ ျပည္ဖံုးကားခ်ထား၍ ရမည္။ မႈန္၀ါး၀ါးေတာ့ စြဲထင္က်န္ရစ္မည္သာ။
xxxxx
"မမျဖဴေရ...မမျဖဴ"
ျခံတံခါး၀ဆီမွ ေခၚသံၾကားရ၍ သတိျပဳမိေသာအခါ တစ္လမ္းေက်ာ္မွ ေႏြးေႏြး...။ လက္ထဲတြင္လည္း စာအိတ္လိုလို အရာတစ္ခုကို ကိုင္ထားေသးသည္။
"ေဟာ..ေဒၚေႏြးေႏြး၊ မေတြ႔တာေတာင္ၾကာေပါ့။ ဘယ္ေတြေပ်ာက္ေနတုန္း။ လာ လာ အိမ္ထဲ၀င္ပါဦး"
ျခံတံခါးလည္းဖြင့္ရင္း ေႏြးေႏြးကို အိမ္ထဲေခၚရသည္။ ေႏြးေႏြးတို႔ မိသားစုႏွင့္ ျဖဴတို႔မိသားစုမွာ တစ္ရပ္ကြက္တည္း အေနၾကာသည္ႏွင့္အမွ် လြန္စြာရင္းႏွီး ကြၽမ္း၀င္ၾကသည္။ ျဖဴႏွင့္ဆိုလွ်င္လည္း အထက္တန္းေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းတည္း တက္ခဲ့သူ။ သို႔ေသာ္ ျဖဴကေႏြးေႏြးထက္ အသက္ႏွစ္ႏွစ္ခန္႔ ပိုၾကီးသည္။ ညီအစ္မလိုလည္း ခင္ရသလို၊ သူငယ္ခ်င္းဆိုလည္း မမွားပါ။
"ကဲ..ေျပာ မေရႊေခ်ာ...ဘာလို႔အခုမွ ေပၚလာတာလဲ"
"အဟဲ...မမျဖဴကလည္း မသိတာက်လို႔။ သီတင္းကြၽတ္ျပီေလ"
"ေဟာေတာ့...သီတင္းကြၽတ္တာပဲ ဘာျဖစ္တုန္း"
မ်က္ေတာင္ေလး ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္ျဖင့္ ရွက္စႏိုးျပံဳးေနေသာ ေႏြးေႏြး၏ ပါးျပင္ႏွစ္ဖက္က ပန္းေသြးေရာင္ သန္းေန၏။ သူဘာအတြက္ လာသည္ကို ျဖဴသိပါသည္။ စလိုေသာၾကာင့္သာ တမင္မသိသလို လုပ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။
"ဟင္..မမျဖဴကေတာ့ လုပ္ျပီ။ ဒါေၾကာင့္လည္း အပ်ဳိၾကီး ျဖစ္ေနတာ။ အဲ့ဒီလို မသိခ်င္ေယာင္ ၾကပ္ၾကပ္ေဆာင္။ အပ်ဳိၾကီးျဖစ္မယ္ သိလား"
"အမယ္ အပ်ဳိၾကီးျဖစ္တာပဲ ျဖစ္ပေစေပါ့။ ဘာျဖစ္ေသးလဲ"
အသက္ ႏွစ္ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္စြန္းရံုမွ်ႏွင့္ အပ်ဳိၾကီးအေခၚခံရသည့္အတြက္ ေအာင့္သက္သက္ရွိေသာ္လည္း ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ေနျပန္သည္မို႔ ေႏြးေႏြးအား မ်က္ေစာင္းတစ္ခ်က္ထိုးကာ ျပန္ေျပာမိသည္။
"မမျဖဴကလည္း ခ်စ္လို႔စတာကို။ ဒီမွာ လာတဲ့အေၾကာင္းက ေပ်ာက္ေတာ့မယ္။ ဒီအပ်ဳိၾကီးနဲ႔ေတာ့ ခက္ပါတယ္"
"ဒါဆိုလည္း ေျပာ.."
"ဒီမွာလည္း ၾကည့္ပါဦး"
ေႏြးေႏြးကေျပာရင္း သူ႔လက္ထဲမွ ဖိတ္စာ စာအိတ္ေလးကို ထိုးေပးေတာ့သည္။ ဖိတ္စာေလးကေတာ့ ေရးေမႊးနံ႔ အသင္းသား...။ အထဲမွ ဖိတ္စာကဒ္ကို ထုတ္ၾကည့္မိေတာ့ သတို႔သား၊ သတို႔သမီးနာမည္ႏွင့္ မဂၤလာဧည့္ခံပြဲဆိုသည့္ ေငြေရာင္ေဖာင္းၾကြ စာလံုးေလးမ်ားက သပ္ရပ္လွပလ်က္...။
"လာျဖစ္ေအာင္ လာပါေနာ္ မမျဖဴ၊ အန္တီတို႔ကိုေတာ့ နီးမွ ထပ္လာေျပာေတာ့မယ္"
"ေၾသာ္.. ေအးပါ။ လာမွာေပါ့။ ကိုယ့္ညီမ မဂၤလာေဆာင္ပဲဟာ"
ဖိတ္စာေလးကို ၾကည့္ကာ မွင္သက္ေနရင္းမွ ေႏြးေႏြးကို ျပန္ေျပာမိသည္။
"ဒါဆိုလည္း ျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္ အပ်ဳိၾကီး။ သြားစရာေလးရွိလို႔... ဟဲ ဟဲ"
"ဟယ္...ဒီေကာင္မေလးေတာ့"
စရင္းေနာက္ရင္းက ေျပးထြက္သြားသည့္ ေႏြးေႏြးကေတာ့ ေပ်ာ္ေနပံုရသည္။ အင္းေပါ့ေလ...ခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ အတူေနရမည့္အေရးကို ဘယ္သူက မေပ်ာ္ပဲ ရွိပါ့မလဲေနာ္။ ဖိတ္စာေလးကို ေသခ်ာျပန္ၾကည့္ရင္း ျဖဴတစ္ေယာက္ မုဒိတာပြားေနမိသည္။ ႏွစ္ကိုယ္တူ ခ်စ္ေသာသူခ်င္း ေပါင္းဖက္မိၾကေတာ့လည္း အရာရာဟာ ေပ်ာ္စရာေတြပဲ ျဖစ္ေနမွာပါ။
သီတင္းကြၽတ္ျပီတဲ့.. မဂၤလာဖိတ္စာေလးေတြ ပလူပ်ံေအာင္ ေရာက္လာေတာ့မွာေပါ့။ အဲ့ဒီလို ေရာက္လာမယ့္ ဖိတ္စာေတြထဲမွာ အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းလို႔ ေျပာင္းလဲ သတ္မွတ္ထားေသာ ေမာင့္မဂၤလာဖိတ္စာေရာ ပါလာႏိုင္သလား။ ေမာင့္ခ်စ္သူ နန္းစႏၵီႏွင့္ေရာ လက္ထပ္ျဖစ္ရဲ႕လား။ ဖိတ္စာေတာင္ မေရာက္လိုက္ဘဲ လက္ထပ္သြားျပီလား။ ေမာင္ႏွင့္မဆံုျဖစ္သည္မွာ ၾကာခဲ့ျပီ။ လက္မထပ္ရေလာက္ေသးဟုေတာ့ ထင္မိသည္။ လက္ထပ္ခဲ့ျဖစ္လွ်င္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီက သတင္းျပန္ၾကားႏိုင္သည္။ မဂၤလာဖိတ္စာ တစ္ေစာင္သည္ ေမ့ခ်င္ဟန္ေဆာင္ထားေသာ ေမာင့္အေၾကာင္းကို ျပန္လည္သတိရေစျပီ။
ေမာင့္သတို႔သမီး ျဖစ္ခြင့္မရွိေတာ့ရင္ေတာင္ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္အျဖစ္ ေမာင့္မဂၤလာပြဲကိုေတာ့ တက္ေရာက္ခြင့္ရွိခ်င္ေသးသည့္ ျဖဴကပဲ မိုက္မဲေနျပီလား...ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ ဘ၀လက္တြဲေဖာ္ တစ္ေယာက္ကို အျပီးသတ္ ဆံုးျဖတ္ေရြးခ်ယ္ ပိုင္ဆိုင္သြားႏိုင္လို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ သတို႔သားတစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚက အျပံဳးကို မ်က္ၾကည္လႊာ ဓါတ္ပံုအျဖစ္ ျဖဴ႔ႏွလံုးသားထဲမွာ သိမ္းထားခ်င္လို႔ပါ ေမာင္ရယ္...
.............................
( ၂ )
ေက်ာင္းပိတ္ရက္ မနက္ခင္းေတြ ျဖစ္တာေၾကာင့္ မနက္ေစာေစာ ေစ်းသြားသည့္ လမ္းတေလွ်ာက္ မိခင္ႏွင့္အတူ ေစ်းကိုလိုက္ပါလာၾကသည့္ ကေလးေတြကိုပါ ေတြ႔ႏိုင္သည္။ ျဖဴငယ္ငယ္ကလည္း ေမေမႏွင့္အတူ ေစ်းလိုက္ရသည္ကို ေပ်ာ္ခဲ့သည္။ ေစ်းထဲေရာက္လွ်င္ လက္ညွိဳးထိုး၍ စားလိုရာစားႏိုင္သည္ေလ။ တခါတေလ အခုမုန္႔ဟင္းခါး၊ အခုအသုပ္စံုဆိုျပီး စားတတ္ေသာေၾကာင့္ ဒီကေလး ဗိုက္နာကုန္ေတာ့မွာပဲဟုပင္ ေမေမလိုက္တားရတတ္သည္ကို သတိရသည္။ အခုေတာ့ ေမေမ့လက္ကိုဆြဲကာ ေစ်းလိုက္ရသည့္ အရြယ္လည္း မဟုတ္ေတာ့။ ကိုယ္တိုင္ ေစ်းျခင္းဆြဲကာ ေစ်း၀ယ္ေနရျပီ။ ကေလးဘ၀ကေတာ့ စိတ္မပါလွ်င္ မလိုက္ဘဲ ေပကပ္က်န္ခဲ့၍ ရေသးသည္။ အခုေတာ့ မိုးလင္းလွ်င္ ေစ်း၀ယ္ရမည္မွာ ျဖဴ႔အတြက္ တာ၀န္တစ္ခုပမာ။ ကေလးမွလည္း မဟုတ္ေတာ့ျပီကိုးကြယ္...။
"အန္တီၾကီး...ဒီမွာ ေသေသခ်ာခ်ာ လုပ္ေပးလိုက္တယ္ေနာ္။ အိမ္ေရာက္ရင္ ေရေဆးျပီး ခ်က္ရံုပဲ။ ေက်းဇူးေနာ္...ဟိုဘက္က အစ္မေရာ...ဘာယူဦးမလဲ။ ငါးခူ၊ ငါးၾကင္း၊ ငါးျမစ္ခ်င္းေတြ လတ္လတ္ ဆတ္ဆတ္ေတြေနာ္..."
ငါးတန္းထဲ တိုး၀င္ခဲ့ရင္း ဆိုင္တစ္ဆိုင္ေရွ႕အေရာက္ ဘာ၀ယ္ရေကာင္းမလဲ ၾကည့္ေနတုန္း ဆိုင္ေပၚမွာထိုင္လ်က္ ေအာ္ကာဟစ္ကာ ေစ်းေရာင္းေနေသာ မိန္းကေလးက ေစ်းေခၚျခင္းျဖစ္သည္။ ေစ်းသည္မိန္းကေလး၏ အသက္သည္ ျဖဴႏွင့္ မတိမ္းမယိမ္းမွ်သာ ရွိမည္ထင္သည္။ လူျခင္းတူေသာ္လည္း အသက္ရွဴျခင္း မတူႏိုင္ဟု ဆိုၾကသည္မွာ မွန္လွေပသည္။
မိန္းကေလး ေစ်းအေခၚေကာင္း၍ပဲလား မေျပာတတ္။ ျဖဴကိုယ္တိုင္လည္း ငါးခူေၾကာ္ပဲ စားရေကာင္းႏိုးဟု ေတြးေနတုန္း ရုတ္တရက္ တစ္စံုတစ္ေယာက္မွာ လက္လွမ္းဆြဲလိုက္သည္ကို ခံစားလိုက္ရသည္။
"ဟယ္..သမီးေလး..ေစ်းလာ၀ယ္တာလား။ မေတြ႔တာေတာင္ ၾကာျပီေနာ္။ ေမေမတို႔ ေဖေဖတို႔ေရာ ေနေကာင္းၾကရဲ႕လား"
သည္အသံကို ျဖဴေကာင္းေကာင္း ရင္းႏွီးမိပါသည္။ ျဖဴ႔အေပၚကို သမီးအရင္းကေလးလို ခ်စ္ရင္းစြဲရွိေနေသာ ေမာင့္ေမေမပဲေပါ့...။
"ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့ အန္တီ၊ ေနေကာင္းပါတယ္"
ျဖဴႏွင့္ ေမာင့္အၾကားတြင္ မည္သို႔ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ား ရွိခဲ့ေစကာမူ ေမာင့္ေမေမသည္ ျဖဴ႔အားခ်စ္ခင္မႈ မပ်က္ခဲ့သလို ျဖဴကလည္း ပံုမွန္အတိုင္းသာ ဆက္လက္ဆက္ဆံခဲ့သည္။
"အသက္က ၾကီးလာေတာ့လည္း ဒူးနာ၊ ခါးနာေလာက္ေတာ့ ရွိတာေပါ့ သမီးရယ္။ အခုေတာ့ သားျပန္ေရာက္ေနျပီဆိုေတာ့ အဆင္ေျပပါတယ္။ တစ္ခုခုဆိုလည္း သူပဲ ကုေပါ့ကြယ္။ သမီးနဲ႔ေရာ ေတြ႔ေသးလား။ ေနာက္လ မဂၤလာေဆာင္ေနာ္။ လာျဖစ္ေအာင္ လာခဲ့။ ညကေတာင္ ဖိတ္စာေရးတုန္း သမီးနာမည္ ေတြ႔လိုက္ေသးတယ္။"
"ဟင့္အင္း မေတြ႔ေသးဘူး အန္တီ"
"ဟုတ္လား..ဖိတ္စာေတာ့ လာဖိတ္လိမ့္မယ္။ ကဲ သမီးေရ အန္တီျပန္လိုက္ဦးမယ္။ သားေရာက္တုန္း သူၾကိဳက္တဲ့ ငါးေခါင္းဟင္းခ်ိဳခ်က္ဖို႔ လာ၀ယ္တာ။ သြားျပီေနာ္ သမီးေလး။ ေနာက္မွ ေတြ႔ဦးမယ္"
ေမာင့္ေမေမကေတာ့ မိခင္တို႔၏ ထံုးစံအတိုင္း သားအေၾကာင္းေတြကို ေရပက္မ၀င္ေျပာရင္း ေက်နပ္ေနရွာသည္ ထင္၏။ ေက်ာခိုင္းထြက္ခြာသြားေသာ ေမာင့္ေမေမကို ေငးၾကည့္ရင္း ဒါဆိုရင္ေတာ့ ေမာင္ကအခုမွ လက္ထပ္မွာေပါ့ဟု ေတြးေနမိေသးသည္။ ထို႔ေနာက္ ျဖဴလည္း ၀ယ္စရာရွိတာ ၀ယ္ျပီး အိမ္ျပန္လာခဲ့ေတာ့၏။ အျပန္လမ္းမွာေတာ့ ေမာင္ႏွင့္ နန္းစႏၵီအေၾကာင္းသာ စဥ္းစားခန္း ဖြင့္ေနမိေတာ့သည္။
ေမာင္ ျပန္ေရာက္ေနသည္တဲ့လား။ ေမာင္လက္ထပ္မည့္ မိန္းကေလးကေရာ နန္းစႏၵီပဲလား။ နန္းစႏၵီမဟုတ္ေသာ အျခားတစ္ေယာက္လား။ ျဖဴသိခ်င္ပါသည္။ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္မွေတာ့ မရွိခဲ့ပါ။ ရိုးသားစြာ သိခ်င္စိတ္ သက္သက္ပါ ေမာင္...။ျဖဴႏွင့္လည္း မေတြ႔ျဖစ္ေသးသည္မို႔ စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ ဒြိဟျဖစ္ေနမိသည္။ ဘာေၾကာင့္မ်ားပါလိမ့္။ တမင္မ်ား ေရွာင္ေနေလေရာ့သလား။ နန္းစႏၵီကပဲ မေတြ႔ေစသလား။ စိတ္ထဲတြင္ လားေပါင္းမ်ားစြာေပါ့။ မိန္းကေလးတို႔သဘာ၀ ကိုယ့္ခ်စ္သူရဲ႕ ရည္းစားေဟာင္းနဲ႔ အူတိုတတ္တာေတာ့ အျပစ္မဟုတ္ပါဘူးေလ။ သဘာ၀က်ပါသည္။ ထို႔အတြက္ နန္းစႏၵီကို ျဖဴနားလည္ ခြင့္လႊတ္ေပးႏိုင္ပါ၏။
အရင္တစ္ခါ ေမာင္ႏွင့္ေတြ႔စဥ္ကေတာ့ နန္းစႏၵီကို လက္ထပ္ရန္ မေသခ်ာေတာ့ဟု ေျပာခဲ့ဖူးသည္။ ဘာေၾကာင့္မ်ား ထိုသ္ို႔ေျပာရပါသလဲ။ အကယ္၍မ်ား နန္းစႏၵီသည္ အျပစ္မဲ့စြာ ေမာင့္ရဲ႕ ထားခဲ့ျခင္းကို ခံရပါလွ်င္ နန္းစႏၵီေနရာမွေနျပီး ျဖဴစိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနမိသည္။ ျဖဴ႔ကို ေမာင္ထားရစ္ခဲ့ျခင္းသည္ နန္းစႏၵီအေပၚတြင္ သစၥာရွိဖို႔သာ ျဖစ္ေစခ်င္သည္။ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိသည့္ မိန္းကေလးတိုင္းကို အသည္းမကြဲေစခ်င္သည့္ ဆႏၵသက္သက္ပါ ေမာင္ရယ္...။ ျဖဴခံစားရသလို နန္းစႏၵီမွ မဟုတ္၊ ဘယ္သူကိုမွ မခံစားေစခ်င္တာေတာ့ တကယ့္စိတ္ရင္းပါ။ ျဖဴ႕အေနနဲ႔ကေတာ့ အခုအခ်ိန္မွာ လူတစ္ေယာက္ကို မပိုင္ဆိုင္ရလည္း ခ်စ္တတ္ေနပါျပီ။
.........................
( ၃ )
ေမာင့္ေမေမႏွင့္ ေစ်းမွာေတြ႔ျပီး သံုးရက္ေျမာက္ေသာ တစ္ညေနတြင္ ျဖဴ႕ဆီကို ေမာင္ႏွင့္ နန္းစႏၵီ ေရာက္လာခဲ့သည္။ ဒီတစ္ၾကိမ္တြင္ေတာ့ ေမာင့္မ်က္၀န္းမ်ားသည္ လင္းလက္ေတာက္ပလ်က္၊ ေမာင့္အမူအရာသည္ ေပါ့ပါးသြက္လက္လ်က္။ မဂၤလာေဆာင္ကာနီး သတို႔သားတစ္ေယာက္၏ တက္ၾကြမႈအျပည့္ ေမာင့္ထံတြင္ ေတြ႔ရသည္။ နန္းစႏၵီကေတာ့ အနည္းငယ္ အမ္းတမ္းတမ္း ျဖစ္ေနေသးတာေၾကာင့္ ျဖဴကပဲ မစိမ္းေစဖို႔ စကားလမ္းေၾကာင္းေပးရသည္။
အခုေလာေလာဆယ္မွာ မဂၤလာပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္ေနရေသာေၾကာင့္ ျဖဴ႕ဆီကို မလာျဖစ္ေသးျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေမာင္တို႔မိဘဖက္မွလည္း ရန္ကုန္တြင္ အသိုင္းအ၀ိုင္းမ်ားၾကျခင္း၊ မိန္းကေလးဖက္မွလည္း ရွမ္းျပည္တြင္ မိတ္သဂၤဟမ်ားျခင္းတို႔ေၾကာင့္ မဂၤလာေဆာင္ကို ႏွစ္ေနရာခြဲလုပ္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ငယ္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္အေနျဖင့္ မပ်က္မကြက္ လာေစခ်င္ေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ေပါ့ေလ။ ေမာင္ကေျပာလိုက္၊ နန္းစႏၵီကေျပာလိုက္ႏွင့္ ခဏအၾကာမွာ စကား၀ိုင္းေလးကေတာ့ စိုေျပလာခဲ့သည္။ ျဖဴ႔အတြက္ကေတာ့ ေထြေထြထူးထူး ေျပာစရာမွ မရွိခဲ့တာေလ...။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမာင္ေပ်ာ္ေနလွ်င္ ျဖဴေက်နပ္ပါသည္။ နန္းစႏၵီကိုလည္း ေပ်ာ္ေစခ်င္ပါသည္။ လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ခဲ့ျခင္းသည္ မုန္းဖို႔မွ မဟုတ္ပဲကြယ္။ ခ်စ္လက္စသည္ ဆက္လက္တည္တံ့ေစရမည္။ ေမာင့္ကိုခ်စ္လွ်င္ ေမာင္ခ်စ္ေသာ ေမာင့္ခ်စ္သူကိုလည္း မခ်စ္ႏိုင္လွ်င္ေတာင္မွ မုန္းသူမျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရမည္ေပါ့။ နန္းစႏၵီလည္း ေတာ္ပါေပသည္။ ေမာင္ႏွင့္ျဖဴတို႔၏ တစ္ခ်ိန္က အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေမ့ထားကာ တစ္ခါမွ မေတြ႔မျမင္ဖူးသည့္ မိတ္ေဆြအသစ္ တစ္ေယာက္လို ပံုစံမ်ဴိးျဖင့္ စိတ္ထားျပီး ေဖာ္ေရြႏိုင္သည့္အတြက္ သည္မိန္းကေလးကို ျဖဴေလးစားမိသည္။ ေနာက္တစ္ခုက သူမ၏ ျဖဴစင္မႈ။ ျဖဴ႕အေပၚတြင္ အႏိုင္ယူလိုျခင္းမ်ဳိး မရွိသည္ကို သူမ၏ မ်က္၀န္းမ်ားတြင္ ေတြ႔ႏိုင္သည္။ ေမာင္ႏွင့္ ျဖဴ၏ စကား၀ိုင္းကိုလည္း မႏွစ္သက္ဟန္မရွိသလို တစ္စံုတစ္ေယာက္ အေနရခက္ေစမည့္ အျပဳအမူမ်ဳိးလည္း မျပဳခဲ့သည့္ အတြက္လည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ နန္းစႏၵီ...။
ထိုညေနက ျဖဴ႔စိတ္ေတြ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးေနသည္။ ေမာင္ႏွင့္ျပတ္စဲျပီးေနာက္ ေမာင့္ခ်စ္သူသည္ ျဖဴ႕အား သူငယ္ခ်င္းလိုတစ္ဖံု၊ ညီအစ္မလိုတစ္သြယ္ ရန္မေဆာင္ဘဲ ဆက္လက္ ရင္းႏွီးကြၽမ္း၀င္ခဲ့သည္ကို ေမာင္သိပါလွ်င္ ေမာင့္အေပၚတြင္ ျဖဴမည္မွ်ခ်စ္၍ သေဘာထားၾကီးကာ သည္းခံခဲ့ေၾကာင္း ေမာင္နားလည္ႏိုင္မည္ ထင္ပါသည္။ ထို႔အတူ နန္းစႏၵၵီကိုယ္တိုင္လည္း ေမာင့္ကိုခ်စ္ေသာစိတ္ႏွင့္သာ ခြင့္လႊတ္နားလည္ ထားသည္ဆိုသည္ကို ျဖဴနားလည္ပါသည္။ မိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိတဲ့အခါ သည္းခံစိတ္ေတြပါ အလိုလိုေမြးဖြား လာတတ္သလား...ျဖဴ သိခ်င္ပါသည္။
သည္ေလာက၊ သည္ဘ၀မွာ ဘယ္သူနဲ႔မွ ရန္သူမျဖစ္လိုသလို ဘယ္သူနဲ႔မွလည္း အတိုက္အခံ မရွိလိုပါ။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို မပိုင္ဆိုင္လိုက္ရရင္ေတာင္ မုန္းသူအျဖစ္နဲ႔ေတာ့ မစြန္႔လႊတ္လိုက္ပါရေစနဲ႔။ ခ်စ္ျခင္းမွာ ပိုင္ဆိုင္ရျခင္း၊ မပိုင္ဆိုင္ရျခင္းက အဓိက မက်ပါဘူး။ ခ်စ္သူရဲ႕ ကံေကာင္းျခင္းေတြကို မုဒိတာပြားေနႏိုင္တဲ့ စိတ္တစ္ခုတည္းနဲ႔ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ခ်စ္ေနတတ္ရင္ လံုေလာက္ပါျပီ။ တကယ္ေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေပါင္းဖက္က်တဲ့ ေနရာမွာ ခ်စ္ျခင္းအျပင္ နားလည္မႈေတြလည္း ေပါင္းစပ္ပါ၀င္ေနသည္။ ေမာင္ႏွင့္ နန္းစႏၵီတို႔ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရးမွာ နားလည္မႈမွ်တလို႔ သာယာပါေစေၾကာင္းသာ ဆႏၵျပဳမိသည္။ ျဖဴ႔ႏွလံုးသားဟာ ေမာင့္ကိုခ်စ္တဲ့ စိတ္နဲ႔တင္ အရာရာကို အေကာင္းျမင္တတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ျပီးသား ျဖစ္ေနခဲ့ပါျပီ ေမာင္...။
..................
( ၄ )
ေစာေစာစီးစီး အိပ္ရာကထ၊ မ်က္ႏွာသစ္ျပီးသည့္ေနာက္ မွန္တင္ခံုေပၚတင္ထားသည့္ မိုးျပာေရာင္ ဖိတ္စာေလးကို ျပန္ၾကည့္ေနမိသည္။ သည္လိုေန႔ဆိုလွ်င္ အသစ္စက္စက္ မဂၤလာေမာင္ႏွံ ျဖစ္ေတာ့မည့္ သတို႔သားႏွင့္ သတို႔သမီးခမ်ာ ပင္ပန္းသည့္ၾကားကပင္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကမည္ေပါ့...။မဂၤလာပြဲသြားဖို႔အတြက္ ၾကိဳတင္အခ်ိန္ယူကာ ျပင္ဆင္ရဦးမည္။ ျဖဴ႕အတြက္ေတာ့ အေပၚယံအလွအပေတြ အမ်ားၾကီး မလိုအပ္ေတာ့ပါဘူး။ စိတ္ရဲ႕ ေအးခ်မ္းမႈကိုပဲ မက္ေမာတတ္ေနပါျပီ။
ျမန္မာဆန္ဆန္ မဂၤလာပြဲမို႔ အျဖဴေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ျမန္မာအက်ႌ ခါးတင္ရင္ေစ့လက္ဆကႏွင့္ ခ်ိတ္လံုခ်ည္ အျဖဴေရာင္ကို ေရြးခ်ယ္ ၀တ္ဆင္ျပီးေနာက္ ေက်ာလယ္ထိအိက်ေနေသာ ဆံစတို႔ကို ဘီးႏွင့္သိမ္းယူကာ တစ္၀က္ကို ခပ္ပါးပါး ျပန္ျဖန္႔ခ်ျပီး တစ္၀က္ကို ကလစ္ႏွင့္ ညွပ္သိမ္းလိုက္သည္။ အားလံုးျပီးျပီဟု ယူဆရေသာအခ်ိန္တြင္ ကိုယ္လံုးေပၚမွန္ေရွ႕ ရပ္ကာ ဘာမ်ားလိုေနေသးလဲဟု ေရွ႕ေနာက္ျပန္လွည့္ ၾကည့္ေနမိသည္။ မ်က္ႏွာကိုလည္း ေသခ်ာၾကည့္ရသည္။ မိတ္ကပ္က ပါးပါးေလးမို႔ သူမ်ားမဂၤလာပြဲမွာ လူမမာပံုစံ ျဖစ္ေနမွာလည္း စိုးရေသးသည္ေလ။
အားလံုးအပိုအလို မရွိသည့္အခါ အသားေရာင္ ႏႈတ္ခမ္းနီ တစ္ေတာင့္ကိုယူျပီး ႏႈတ္ခမ္းကို အေရာင္တင္ ္လိုက္မိခ်ိန္မွာ "ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတတ္တဲ့ ျဖဴ႕ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးေတြကို နမ္းခ်င္တယ္"ဟု ေျပာတတ္ေသာ တစ္ခ်ိန္က ေမာင့္စကားလံုးေလးေတြကို ျပန္လည္အမွတ္ရျပီး မ်က္ရည္၀ဲမိေတာ့သည္။
ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးေတြကို နမ္းခ်င္တယ္တဲ့လား... အခုေတာ့ ေမာင္နမ္းခ်င္တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းပါးဟာ ျဖဴႏႈတ္ခမ္းေလးေတြ မဟုတ္ေတာ့ပါလား ေမာင္ရယ္...။ နန္းစႏၵီရဲ႕ ပန္းႏုေရာင္ ႏုႏုေထြးေထြး ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးေတြကိုသာ ေမာင္စြဲမက္ေနမွာပါ။
၀ဲေနသည့္မ်က္ရည္ ပါးျပင္ေပၚ မက်ေအာင္ မ်က္ေတာင္ႏွစ္ဖက္လံုးကို ပုတ္ခတ္ပစ္လိုက္ျပီး ျဖဴ႔လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားသည္ မွန္တင္ခံုအံဆြဲထဲမွ Chanel ႏႈတ္ခမ္းနီေတာင့္ေလးရွိရာကို ေရာက္ရွိသြားကာ ညင္သာစြာျဖင့္ ထုတ္ယူလိုက္မိသည္။ ထိုႏႈတ္ခမ္းနီေတာင့္ေလးမွာ ႏိုင္ငံျခားတြင္ ေက်ာင္းသြားတက္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က လက္ေဆာင္ေပးထားျခင္းျဖစ္ျပီး အသစ္စက္စက္ တစ္ခါမွ ထုတ္မသံုးဖူးေသး။ အျပင္ခြံက အနက္ေရာင္ ေမွာင္ေန၏။ ရနံ႔က ခပ္သင္းသင္း...။ အေရာင္က ပန္းဆီေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့...။
လက္ထဲမွ ႏႈတ္ခမ္းနီေတာင့္ေလးကို ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္မိရင္း ပန္းႏုေရာင္ ႏုႏုေထြးေထြး ႏႈတ္ခမ္းပါးေလး တစ္ခုေပၚတြင္ စိတ္ကူးျဖင့္ အေရာင္ဆိုးေပးမိေတာ့သည္။
ျဖဴတစ္ခ်ိန္က ျမတ္ႏိုးတန္ဖိုးထားစြာ ခ်စ္ခဲ့ရပါေသာ ေမာင္စုပ္ယူနမ္းရွိဳက္မည့္ ေမာင့္ခ်စ္သူ၏ ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုသည္ အစဥ္ထာ၀ရ ခ်ိဳအီေမႊးပ်ံ႕ ေနပါေစသား...။......................
လြမ္းသုရင္၁၃ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၀၈
